سیاره ی ما درمیان یک سری
تحولات ویران کننده شکل گرفت
تحولاتی که درواقع میتوانست زمین را تکه تکه کند
بطوریکه ما امروز سیاره نداشتیم
یک برخورد سیاره ای آخرالزمانی
میلیون ها برخورد کشنده کیهانی
و قدرتمندترین انفجار در جهان
یک ابرنو اختر
ممکن بود اتمسفر ما در فضا پراکنده شود
درحالیکه همین فجایع، سیاره ای را که امروز میشناسیم به وجود آورد
زمین بطور شگفت انگیزی یک جای خاص است
انگار همه چیز درست از آب در آمده است
آیا سیارات دیگر هم اینگونه شکل گرفته اند؟
اگر چنین است جهان میتواند پر از زمین باشد...
وسرشار از زندگی
تیم ترجمه سایت علمی بیگ بنگ bigbangpage.com
سیاره ما فوق العاده است
هرچیزی را که حیات نیاز دارد تامین میکند
تریلیون ها جانور, گیاه
وما
وقتی که شما از فضا به زمین نگاه میکنید
هرچیزی که از زندگی میشناسیم
آن پایین روی سیاره است, آن سیاره زیبا
که الان دارید هر یک ساعت و نیم به دورش میچرخید
و احساسات ما را لبریز میکند
فقط زیبایی محض زمین
زمین درمنظومه شمسی ما منحصر به فرد است
اما آیا در جهان نیز بی همتاست؟
فهم شرایطی که درشکل گرفتن زمین
تاثیر داشت برای ما بسیار مهم است
زیرا آن وقت میتوانیم بدنبال آن شرایط
در اطراف ستارگان بگردیم
واگر ما آن شرایط را آنجا پیدا کنیم
میتوانیم استدلال کنیم
که زمین های دیگری در حال شکل گرفتن
درجای دیگری از کیهان بوده اند
آیا ممکن است سیارات دیگری مثل ما در میان ستارگان وجود داشته باشد؟
برای فهم آن باید به گذشته سفر کنیم
و به چگونگی به وجود آمدن زمین پی ببریم
زمان را چهار و نیم میلیارد سال به عقب میکشیم
واین چیزی است که میبینید
این ذرات غبار باملحق شدن
به ذرات بی شمار دیگر زمین را تشکیل خواهند داد
اینها همه قسمتی از یک ابر عظیم
که زایشگاه ستاره ای نامیده میشود هستند
اولین مرحله تشکیل سیاره
درحال آغاز است
اتفاقی که ابر را به هزاران
منظومه اولیه تبدیل میکند
که منظومه شمسی ما را هم در برمیگیرد
همین فرایند امروز هم اتفاق میافتد
درفاصله 7000 سال نوری دورتر در سحابی عقاب
منظومه شمسی ما هم
در درون ابرهای گاز و غبار مثل اینها فرم گرفت
سه خرطوم گازی وجود دارد
که ارکان های آفرینش نامیده میشوند
و تریلیون ها کیلومتر امتداد دارند
اینها ساختارهایی عظیم هستند
ابرها فشرده به نظر میرسند
اما در واقع آنها خیلی پراکنده هستند
این ابرهای گازی فوق العاده رقیق هستند
اساسا, باید توده ای گازی
باندازه یک کوه را فشرده کنید
تا یک سنگ کوچک باین اندازه بدست آورید
برای متراکم کردن گاز و غبار و تبدیل آن به ستاره های چگال و سیارات
به رویدادی فوق العاده قوی احتیاج داریم
از آنهایی که فقط با مرگ یک ستاره غول پیکر به وجود می آید
در سال 2007 تلسکوپ فضایی اسپیتزر
این عکس را گرفت
یک گلوله از گاز داغ پشت سحابی عقاب
مدرکی از اینکه یک ستاره بزرگ منفجر شده
و دیوار پهناوری از گاز را به طرف پایه های غباری فرستاده
موجی از مواد داغ
درحال نزدیک شدن به ارکان آفرینش است
که ممکن است یک موج شوک از یک ابر نواختر باشد
یک ستاره در حال مرگ
درخشش ابرنواخترها برای مدت کوتاهی از درخشش کل کهکشانها بیشتر میشود
پلاسمای بسیار داغ در فضا با سرعت
70میلیون مایل در ساعت پرتاب میشود
یک شوک قوی که با سرعت بسوی ستون های زایش درحرکت است
که با برخورد با آنها, ویرانشان میکند
اما در عوض دنیاهای جدیدی را بوجود می آورد
موج های کوبشی ابرنواخترها محکم به ستون ها برخورد میکنند
گاز و غبار رقیق را فشرده میکنند
وبه خوشه های غلیظ و چگال تبدیل میکنند
که هرکدام یک ستاره جدید و یک منظومه خورشیدی جدید است
ابرهای مولوکولی که راه خود را طی می کردند
از انفجار ابرنواختر تکه پاره میشوند
که با متراکم شدنشان ستاره ها و سیارات به وجود می آیند
زمان را چهار و نیم میلیارد سال عقب میکشیم
ومنظومه شمسی ما نیز اینگونه پدید می آید
انفجار ابرنواختر یک ابر عظیم از غبار را
به یک دیسک سیاره ای اولیه متراکم میکند
یک سحابی رقیق به گرداب غلیظی
از گاز و غبار تبدیل میشود
یک منظومه ی شمسی درحال پیدایش
یک ستاره نابود شده
ستاره جدیدی متولد میشود
خورشید ما و سیاراتش
این اولین حلقه در زنجیره اتفاقات
نادر و طولانی مدتی است
که جهان مارا ساخت
زمین برای اینکه بتواند در جاییکه الان هست باشد
باید این قمار کیهانی را ببرد
گروهی از عوامل مختلف باید کنار هم بایستند
تا سیاره ای مثل زمین بوجود آید
باید فاصله دقیق
اندازه دقیق, و قمری درست مثل ماه داشته باشد
در زمین تمام شرایط برای وجود حیات کاملا جور است
برای بدست آوردن دنیایی مثل مال خودمان, به ورقهای آس زیادی احتیاج داریم
که به نوعی منظومه شمسی ما تمام آنها را دارد
اما سوال بزرگ این است که آیا این اتفاق جای دیگر هم رخ داده؟
یکی از وحشتناک ترین حوادث کیهان
تولد سیاره ی مارا کلید زد
یک ابر پراکنده به گردابی از غبار فشرده تبدیل شد
مقداری ازین غبار سیاره زمین را بوجود خواهد آورد
اما چگونه ذرات بسیار ریز گرد و غبار میتوانند کل دنیا را خلق کرده باشند
انفجار ابرنواختر، زنجیره ای از رویدادها را به راه می اندازد
که سرانجام زمین را به وجود خواهد آورد
تشکیل منظومه شمسی ما
یک گلوله داغ در وسط رشد میکند
این خورشید ما خواهد شد
غباری که به دور آن میچرخد سیارات را تشکیل خواهد داد
اما اول, ذرات باید به یکدیگر بچسبند
خوب, حالا ما این معمای جالب توجه را داریم, درسته؟
پس این دیسک از ذرات غبار و گاز تشکیل شده است
باید گفت, آنها حدودا باندازه
ذرات دود هستند, بسیار خوب؟
مثلا میگوییم دود سیگار
پس این ذرات بسیار کوچک هستند
و ما بطریقی میخواهیم ازین ذرات به آنچه الان
روی زمین میبینیم برسیم
جاذبه نیروی قوی و جذابی است
که کهکشانها و منظومات خورشیدی را شکل میدهد
اما ذرات غبار خیلی خیلی کوچک هستند
برای اینکه بتوانند یکدیگر را جذب کنند
اما آنها به گونه ای بهم میچسبند تا سیارات را تشکیل دهند
پس اگر جاذبه آنها را بهم وصل نمیکند, چه چیزی این کار را انجام میدهد
در آلمان, دانشمندان دارند روی این موضوع کار میکنند
خوب
آنها میتوانند چگونگی رفتار غبار در فضا
را دریک برج عظیم شبیه سازی کنند
ما اینجا آزمایش سقوط آزاد را انجام میدهیم
پس کل تجهیزات آزمایشگاهی, شامل توده های غبار
درحالت سقوط آزاد کامل قرار میگیرند
این یک شبیه سازی از فضاست که البته یک شبیه سازی بسیار خوب است
فکر میکنم این شبیه ترین آزمایشی است که در زمین میتوانید انجام دهید
محققان گرد و غبار را در محفظه قرار داده
و آنرا در کپسول پرتاب میگذارند
در پایه برج
آن را در منجنیق بسیار قدرتمندی قرار میدهند
که کپسول نیم تنی را از سرعت صفر
به سرعت بیشتر از 100 مایل در ساعت پرتاب میکند
دریک چهارم ثانیه
400فوت بالاتر
کپسول به بالای برج میرسد
سپس بشدت به پایین سقوط میکند
بشکه ای از گلوله های پلی استرین، به عمق 30 فوت سقوط آنرا متوقف میکند
همه اينها باعث میشود که 10 ثانیه جاذبه صفر داشته باشیم
آنها امیدوارند که برای چسبیدن غبار، این زمان کافی باشد
سه , دو , یک , و پرتاب
لحظاتی بعد از پرتاب کپسول
غبار درون آن بی وزن میشود
ذرات به یکدیگر میچسبند
دقیقا مثل منظومه شمسی اولیه
این تصاویر نشان میدهد
که چگونه ذرات غبار در چهار و نیم میلیارد سال پیش بهم پیوستند
تا زمین را تشکیل دهند
نیرویی که این ذرات را بهم میچسباند
جاذبه نیست
آنها برای اینکه جاذبه کارآمد باشد بسیار کوچک هستند
ما گمان میکنیم نیرویی که آنها را به هم میچسباند
نیروی الکتریسیته ساکن است
به همان دلیل
وقتی شما لباسهایتان را از خشک کن در می آورید
میدانید چگونه گاهی وقتها لباسها به شما میچسبند؟
این همان عاملی است که اجازه میدهد
ذرات غبار به یکدیگر بچسبند
ذرات غبار بهم میچسبند وگلوله های کرک مانند تشکیل میدهند
نیروهای ساکن کوچکی که دارند
میتواند آنها را بعد از برخورد به یکدیگر بچسباند
و شما چیزی شبیه باین خرگوش پشمالو هایی که
من یک عالم از آنها را زیر تخت خوابم دارم بدست می آورید
این گلوله های پشمالوی فضایی,سیارات در حال ساخت هستند
آنها از موادی که از سر سنجاق کوچکتر هستند شروع شده اند
وبعد رشد کرده اند
غبار الان به توده هایی تبدیل شده است
اما آنها هنوز فقط گلوله هایی از غبار هستند
تبدیل شدن آنها به سنگ یک روند کاملا جدید دارد
یک طوفان الکتریکی کیهانی
ابرهای فضایی دقیقا مثل ابرهای روی زمین بار الکتریکی میسازند
صاعقه های عظیم تولید میکنند
گلوله های غبار میتواند با عوامل پرانرژی مثل صاعقه
به سنگ های سخت تبدیل شوند
صاعقه های الکتریکی از میان این غبار رد میشوند
و آنها را تا 300 درجه فارنهایت گرم میکنند
در طول چند دقیقه آنها خنک شده و به سنگهای سخت تبدیل میشوند
سنگهای آسمانی امروز هنوز آن گلوله های سنگی باستانی را
در درون خود حمل میکنند
این گلوبولهای کوچک
روزی بلوک های سازنده سیارات بودند
برای تشکیل زمین
این توپهای کوچک باید ادغام شوند, بچسبند و رشد کنند
سنگها با تصادفات اتفاقی
که میتواند بسیار طول بکشد ساخته میشوند
سرانجام, سیارات اولیه که به آن بچه سیاره میگوییم
باندازه سنگهای آسمانی
به قطر چندین کیلومتر رسیده اند
زمین کوچک الان باندازه چند قطعه بلوک شهری شده است
باندازه ی کافی بزرگ که نیروی جدیدی قدرت بگیرد
جاذبه
در آن مرحله
یک سنگ فضایی میتواند باجاذبه اش
سنگ دیگری در همسایگی خود را جذب کند
وبعد آن دو شهاب سنگ
که هرشب از کنار هم رد میشدند
بواسطه جاذبه بطرف هم کشیده میشوند و برخورد میکنند
وقتی جاذبه قدرت بگیرد
همه چیز سرعت پیدا میکند
زیرا دیگر بجای اینکه فقط از میان اجرام فضایی رد شود
وآنطوری رشد کند
حالا درحال کشیدن اجرام بطرف خود است
جاذبه سنگها را بطرف هم میکشد سپس درکنار هم نگه میدارد
تا توده ای بزرگ و بزرگ تر از قلوه سنگها بسازد
بنابراین این روند ساخت که بسیار زمان بر بود
تا باندازه ای که جاذبه داشته باشد برسد
از آن به بعد ناگهان سرعت میگیرد
وسیاره با سرعت زیادی رشد میکند
اما سیارات فقط توده ای از سنگهای بزرگ شده نیستند
این سنگها ناصاف و راکد هستند
پس چگونه زمین گرد و پر از حیات شد؟
منظومه شمسی اولیه یک کارگاه ساخت برای سیارات است
گرد و غبارها بهم میچسبند تا سنگ ایجاد کنند
سنگ ها بهم متصل میشوند و سیارک ها را بوجود می آورند
اما بیشتر سیارک ها به زمین شباهت ندارند
ووقتی به یک نمای نزدیک از سیارک نگاه میکنیم
میبینیم که به یک بادام زمینی کج و کوله شباهت دارد
مثل سیب زمینی ای که له شده است
روی آن میتوانید دهانه های غول آسا و اشکال دوک مانند ببینید
زمین جوان یکی از میلیاردها
سنگ بدشکل فضایی است
برای تبدیل شدن به سیاره , اول باید گرد شود
واین روند وقتی شروع میشود که
قطر آن به چند صد مایل برسد
در آن زمان جاذبه درونی خود زمین شکل آنرا تغییر میدهد
وقتی مواد کافی و جرم کافی بدست آورده باشیم
نیروی جاذبه قوی تر میشود
هرکوه غول آسایی بواسطه جاذبه
خرد شده و پایین میریزد
جاذبه آنقدر قوی است که
حتی میتواند صخره ها را خرد کند
وآنها نیز میتوانند مثل مایعات عمل کرده
و یک شیء را گرد کنند
بیرون زدگی های عظیم صخره ها خرد میشوند و میریزند
جاذبه زیاد زمین اولیه
آنها را به مناسب ترین شکل خرد میکند
یک گلوله سنگی گرد و پهناور
یک توده قلوه سنگ نامتقارن
به یک سیاره مینیاتوری تغییر شکل یافت
زمین الان یک شکل تازه دارد
اما هنوز گلوله ای سنگی است
ساختار آن نیز بزودی تغییر خواهد یافت
سنگهای فضایی و تخته سنگ ها هنوز از فضا به زمین می بارند
در هر تصادف ، سنگ ها به زمین برخورد میکنند
مقدار فوق العاده زیادی انرژی
در هر جسمی که سریع حرکت میکند ذخیره شده است
و وقتی به زمین برخورد میکند
تمام آن انرژی جذب ماده میشود
که آن را داغ کرده و ذوب میکند
وزمین گداخته میشود
وبرای مدتی طولانی همان شکل باقی میماند
سیاره جوان دیگر الان صخره جامد نیست
آن یک توده گداخته ی درحال غلیان است
دقیقا مثل این کوره دمشی
در کارخانه سورستال شهر دیترویت
باورتان بشود یانه
این فرآیندی که پشت سر من رخ میدهد حیات بر روی زمین را ممکن ساخته
آنها سنگ آهن خرد شده مصرف میکنند
مخلوطی از سنگ و فلز
دقیقا مثل زمین اولیه
سنگ آهن را در کوره قرار دهید گرمای آن هر چیزی را ذوب میکند
این آهن مذاب 2700 درجه فارنهایت حرارت دارد
حدودا باندازه درجه حرارت سطح زمین در
در چهار ونیم میلیارد سال پیش
تصور کنید تمام زمین گداخته است
در هر گوشه کنار آن شما
آتشفشانهای غرانی که در حال فوران هستند میبینید
درست مثل صحنه ای از کتاب (جهنم) دانته
آهن از سنگ سنگین تر است
الان که ذوب شده از هم جدا میشوند
واین مبهوت کننده است
ما در حال مشاهده فرآیندی هستیم
که عینا پیدایش پوسته زمین را
میلیارد ها سال پیش نشان میدهد
پوسته ای که ما هروز روی آن راه میرویم
سنگهای مذاب روی سطح میآیند خنک شده و پوسته را میسازند
آهن گداخته به زیر زمین فرو میرود
درون زمین
تمام آهن مذاب به هسته سیاره رسیده است
پوسته سنگی جایی است که ما روی آن زندگی میکنیم
اما بدون هسته آهنی مذاب زمین
هیچ کدام از ما دوام نمی آوردیم
این پروسه آهن را از سنگ های معدنی جدا کرد
وقتیکه آهن به هسته زمین فرو رفت
میدان مغناطیسی زمین به وجود آمد
واین علتی است که ما امروز اینجا هستیم
آهن مذاب در درون هسته زمین میچرخد
ومیدان مغناطیسی پر قدرتی را
در اطراف سیاره بوجود می آورد
سپری فضایی در برابر تشعشعات مرگبار کیهانی
اما زمین جوان هنوز کوچک است
بسیار کوچکتر از ماه امروز ما
این دنیای تازه فرم گرفته باید رشد کند
از تکه تکه شدن نیز باید دوری کند
هزاران سیاره جدید
به سرعت درحال چرخیدن درمنظومه شمسی هستند
وبعضی از آنها مستقیم دارند بطرف ما می آیند
صد هزار سال از تشکیل منظومه شمسی میگذرد
زمین جوان درحال حاضر به شکل یک سیاره شده
گرد است
هسته آهنی و پوسته سنگی دارد
اماهنوز، سیاره ی کوچک ما فقط چند صد مایل قطر دارد
هنوز راه طولانی در پیش است
زمین باید چهار هزار برابر بزرگ تر شود
و باید رقابت کند
هزاران سیاره نوپا درمنظومه شمسی بسرعت در حرکت هستند
واغلب با سرعتی بیش از 200 هزار مایل درساعت برخورد میکنند
شما میتوانید مدارکی برای این پدیده باستانی مخرب
در آریزونای امروز پیدا کنید
نه آن دهانه برخورد شهاب که فقط 50 هزار سال قدمت دارد
بلکه شهاب سنگی که آنرا کنده مدرک است
آن سنگ چهار و نیم میلیارد ساله است
مارک سایکز و ماروین کیلگور
فکر میکنند که شهاب سنگ از یک اتفاق شدید
در منظومه شمسی اولیه آمده است
آن شهاب میلیارد ها سال در فضا پرسه میزد
سپس با زمین برخورد کرد
هدف آنها پیدا کردن یه قطعه از آن شهاب سنگ است
اثری از دوره تشکیل سیارات
حدود شش مایل از اینجا دهانه شهاب است
وبرخورد آن با ما حدود 50 هزار سال پیش یا بیشتر بوده
که مواد زیادی را به بیرون پرتاب کرد
آنها فکر میکنند
آن سنگ خاص غنی از آهن بود
پس آنها مجهز به
دستگاه فلزیاب کارآمدی آمده اند
آیا کار میکند؟
اوه, بله
این همان صدایی است که به دنبال آن هستیم
اما حتی بایک فلزیاب کواد ران
پیدا کردن شهاب سنگ سخت است
خوب حالا کاملا متقاعد شدی اینجا چیزی نیست؟
نه، واقعا من چیزی پیدا نمیکنم
آنها آهن پیدا کرده اند اما شهاب سنگ ,نه
بزرگترین کشف امروز بعد از ظهر من
این پیچ بوده است
واین تکه سیم
ساعتها زمان میبرد تا جستجو کنیم وآخرش هم چندین هشدار اشتباه
عاقبت, نزدیک غروب صدای فلزیاب دوباره بلند میشود
این یکی چطور؟ بالاخره موفق شدیم
بیشتر از نود درصد این شهاب سنگ از آهن و نیکل تشکیل شده است
این فقط میتواند
در هسته یک سیاره اولیه تشکیل شده باشد
سیارکی که این از آنجا آمده
باید در برخورد ویرانگری تکه تکه شده باشد
خوب, منظومه شمسی اولیه جای بسیار خشنی بوده
پس این سیاره های تازه بهم برخورد میکرده اند
یکدیگر را خرد میکردند
وهسته درونیشان را مثل این در معرض قرار میدادند
آن زمان دوره ای بشدت پر آشوب بود
همه دنیاها تقلیل یافتند و به تکه های سنگ و فلز تبدیل شدند
ودر فضای بیرون پخش شدند
در منظومه شمسی اولیه
این تصادفات عظیم عادی هستند
زمین جوان در خطر است
نام این دوره (تایتانوماکیا) است
در واقع جنگ غول پیکران
تمام سیارات سنگی که زمین هم یکی از آنهاست
ازین مرحله عبور کرده اند
گاهی کاملا خرد شده اند
گاهی یکدیگر را بلعیده اند
همه آنهایی که بزرگترند به نوعی باهم در رقابتند
در واقع با روش وحشیانه ای که باید دید
کدامیک با خوردن همه همسایگان خود ازین رقابت بالا می آید
این نبرد بیش از 30 میلیون سال طول کشید
سرانجام , هزاران سیاره نوپا
به تعداد محدودی سیاره بزرگ تبدیل شدند
عطارد , زهره , زمین , مریخ و سیاره ی پنجمی بنام (ثیا)
که بسرعت بطرف زمین می آید
آخرین برخورد عظیم سیاره ای ما
ثیا باندازه مریخ است, باندازه کافی بزرگ تا زمین را نابود کند
اگر ثیا مستقیما باما
برخورد کرده بود , حقیقتا میتوانست زمین را تکه تکه کند
آن وقت ما امروز حتی سیاره ای نداشتیم
اگر این جسم مریخ مانند یک برخورد مستقیم با زمین داشت
ممکن بود یک کمربند سیاره ای دیگر
درجایی که امروز زمین هست وجود داشته باشد
اما زمین شانس آورد
بجای یک برخورد سر به سر, ثیا فقط یک ضربه جانبی وارد میکند
این بیرحمانه ترین اتفاقی است که زمین تابحال دیده
این برخورد زمین را دوباره به زمانیکه گداخته بود برگرداند
اقیانوس پهناور از مواد مذاب که 600 مایل عمق داشت
زمین بسختی جان سالم به در میبرد
این تصادف دنیای مارا برای همیشه تغییر داد
مواد به فضا پرتاب شدند
که برای ساختن کوهی به بزرگی آمریکا
به ارتفاع 10 هزار مایل کافی بود
مقدار زیادی انرژی آزاد شده بود که فاجعه های زیادی
در بر داشت
مقادیر عظیمی از ماده پرتاب شده بود
و به مدار زمین رفته بود
بقایای آن، کمربند بزرگی به دور زمین تشکیل میدهد
آنها بهم میچسبند و دو جسم سنگی بوجود می آورند
که هردو به دور زمین میچرخند
چیزی باندازه مریخ حدود چهار میلیارد سال پیش
به زمین میخورد
مقدار زیادی ماده پرتاب میشود
ما حالا فکر میکنیم این اتفاق نه تنها
یک ماه بلکه دو ماه را بوجود آورد
برای میلیون ها سال
دو ماه در آسمان حکمفرما بودند
سرانجام آنها در یک مسیر قرار گرفته، وتصادف کردند
دو ماه در یکدیگر ادغام شدند
وماه بزرگی که امروز میبینیم به وجود آمد
هیچ کدام از سیاراتی که میشناسیم
با توجه به سایز سیاره
قمری به بزرگی ماه ندارند
ما تقریبا یک سیاره دوتایی هستیم
دو دنیا که به دور هم میچرخند
بدون این قمر بزرگ, حتی ممکن بود ما اینجا نباشیم
ماه نقشی کلیدی
در بقای حیات، اینجا روی زمین ایفا میکند
باین دلیل که ماه در مدار خود
مانع نوسان زمین میشود وآنرا تثبیت میکند
ماه باعث میشود زمین در همان زاویه چرخشی که دارد ثابت بماند
این فرایند آب و هوا را تثبیت میکند
چرخش یکنواخت محور زمین بدور خورشید
باعث پیدایش فصل میشود
اما فصل هایی با قاعده
چیزی که حیات برای ادامه , به آن وابسته است
زمین برای زندگی نه خیلی داغ است و نه خیلی سرد
که آنرا مدیون فاصله مناسبش از خورشیید
وماه بزرگمان است
زمین با یخ یا بخار پوشیده نشده
ولی داری آب مایع است
درعین حال , این آب باید از جای دیگری آمده باشد
زمین تازه فرم گرفته خشک است
برای دریافت آب, بار دیگر زمین ما باید شاهد فجایع دیگری باشد
الان نیم میلیارد سال از زمانی که خورشید روشن شد میگذرد
چهار میلیارد سال از الان
اولین انسانها پا بر روی زمین خواهند گذاشت
ماه تازه فرم گرفته و زمین یک بیابان است
یکی از نظرات شگفت انگیز درستاره شناسی
این است که زمین داغ و خشک بود
ودر اول هیچ آبی اینجا وجود نداشت
وقتی سیارات تشکیل شدند
اشعه های شدید خورشید
آب را درقسمت های داخلی منظومه بخار کرد
اما دور تر از خورشید, دما خنک تر بود
پس در قسمتهای بیرونی منظومه
یخ و آب روی ستاره های دنبالدار و شهاب سنگ ها جمع شد
در حالیکه نزدیک تر به خورشید, زمین جوان خشک بود
بعد همه چیز عوض شد, اما چه اتفاقی افتاد؟
چگونه ما الان یک چرخه زیبای آب در زمین داریم؟
بله , آب ممکن است از جای دیگری آمده باشد
پس اگر میخواهید منظومه شمسی
پر آبی داشته باشید
باید آب را از قسمتهای بیرونی
به قسمت های داخلی بیاورید
ومیتوانید آن کار را بوسیله دنباله دارها و شهاب سنگها انجام دهید
دنباله دارها و شهاب سنگهای یخی شامل مقادیر زیادی آب هستند
اما آنها صدها میلیون مایل از زمین جوان فاصله دارند
بعد چیزی تغییر میکند
رویدادی که دقیقا دنباله دار ها و شهاب سنگها را به
وسط منظومه شمسی پرتاب میکند
مشتری , زحل , نپتون , اورانوس
سوار یک ترن فضایی میشوند
این اتفاقی است که وقتی منظومه شمسی
جوان بود رخ داد
به آن مثل تفریحات بیشتر نوجوانان
وقتی مهمانی رفتن را شروع میکنند نگاه کنید
سیارات جوان هنوز در یک مدار ثابت قرار ندارند
هنگامیکه مدارشان عوض میشود
مشتری و زحل در رقصی پیچیده قرار میگیرند
هربار که زحل به دور خورشید میگردد
مشتری دوبار دور زده است
بنابراین آنها به طور متوالی در یک نقطه به خط میشوند
هربار جاذبه آنها را به یک سمت میکشد
آنها اول یکدیگر و بعد
کل منظومه را بی ثبات میکنند
وهمه چیز بهم میریزد
مثالی که دوست دارم آنرا به کار ببرم وقتی است که توپ بولینگ به میله ها برخورد میکند
(بوم) و همه چیز باطراف پراکنده میشود
آن چیزی است که به آن شباهت دارد
جهنمی سیاره ای
نپتون و اورانوس جایشان را عوض میکنند
زحل به بیرون کشیده میشود
سیارات غول آسا میلیارد ها شهاب و دنباله دار را
درمسیرهای جدید پخش میکنند
خیلی از آنها زمین را نشانه گرفته اند
این شهاب ها و دنباله دارها در تمام فضای اطراف
پخش شده اند
تعدادی از آنها با زمین و ماه برخورد میکنند
موشک های کیهانی زمین را بمباران میکنند
ما باور داریم
که هر اینچ مربع از زمین
بایک دنباله دار یا شهاب برخورد داشته است
اصلا مطبوع نبود اگر در آن زمان اینجا بودیم
بمباران صدها میلیون سال ادامه داشت
تا اینکه سرانجام سیارات گازی
در مدار پایداری که امروز میبینیم ثابت شدند
و آرایش قبلی خود را باز یافتند
اما زمین بطور بنیادی تغییر پیدا کرده
آن دنباله دار ها و شهاب ها فقط از سنگ تشکیل نشده بودند
بلکه شامل یخ و آب منجمد نیز بودند
ما میدانیم دنباله دارها از یخ تشکیل شده اند
آنها گلوله های برفی کثیف فضای بیرون هستند
و حتی شهاب سنگ ها هم میتوانند آب را به زمین بیاورند
اقیانوسهای ما به لطف آن رگبارهای فضایی پر آب هستند
پس دفعه بعد که آب مینوشید بدانید
که احتمالا دارید عصاره دنباله دار و شهاب مینوشید
ورود آب به زمین آخرین قدم برای بوجود آمدن
یک سیاره قابل سکونت است
یک رشته اتفاقات فاجعه آمیز, دنیایی را که برای حیات
عالی بود بوجود آورده است
اما آیا این اتفاق جای دیگری درمیان ستارگان رخ داده است؟
ويا اینکه ما تنها هستیم؟
ما چگونه باینجا رسیدیم؟
سیاره زمین بخاطر زنجیره ای
از اتفاقات غیرعادی وجود دارد
یک طاس فضایی که با خوش شانسی زیادی پرتاب شد
پنج میلیارد سال پیش
احتمال بسیار کمی وجود داشت
که سیاره ای مثل زمین
در یکی از بازوهای غیر قابل توجه
کهکشان راه شیری فرم بگیرد
مثل آن است که بخواهیم دوتا شش باهم بیاوریم
اما با طاس هایی که هزاران ضلع دارند
ما میدانیم که این اتفاق یکبار افتاده, اگر اینطور نبود ما الان اینجا نبودیم
اما چقدر احتمال میرود که درجای دیگر اتفاق افتاده باشد؟
که سیارات دیگری داری حیات باشند؟
زندگی ای شبیه به زندگی ما به یک سیاره
با دما وسایز مناسب
ماه تثبیت کننده, میدان مغناطیسی محافظ
ومقدار مناسب ودقیقی آب احتیاج دارد
شرایط باید تمام عیار باشد
با اینحال, به طرز شگفت آوری ممکن است
سیارات زمین مانند بیشماری وجود داشته باشند که در انتظارند تا کشف شوند
با توجه به عظمت بی کران کیهان
هر روز امکان دارد که ما یکی از آنها را با تلسکوپ فضایی کپلر پیدا کنیم
جیوف مارسی یکی از محققان این پروژه است
کپلر فقط یک هدف دارد
وآن پیدا کردن سیاراتی هم اندازه زمین است
که گرد ستاره هایی که در آسمان میبینید میگردند
پیدا کردن سیاراتی هم سایز زمین بسیار سخت است
قبل از کپلر ستاره شناسان در طول 20 سال
حدودا 500 سیاره پیدا کردند
بیشتر آنها غول های گازی ای بودند که
صدها برابر از زمین بزرگ تر بودند
بعد از کپلر این عدد بسیار بزرگ شد
کپلر تا الان 2000 سیاره
کاندیدا کرده است
خیلی از آنها اعضای منظومه های چند سیاره ای هستند
دو ، سه ، چهار ، پنج ، و حتی شش سیاره ای
که همگی به دور یک ستاره میچرخند
پس ما با کمک کپلر داریم تعداد زیادی از سیارات
که درمیان ستارگان هستند پیدا میکنیم
کپلر سیاره ای را پیدا کرده است که فقط دوبرابر زمین است
و دمای مناسب برای حیات را دارد
ماهنوز نمیدانیم که ایا این سیاره مشخصات زمینی دیگر
مانند آب مایع را دارد
اما حتی اگر نداشت
هنوز سیارات زیادی آن بیرون وجود دارد
کپلر تنها کسر کوچکی از آنها را پیدا کرده است
چون فقط قسمت کوچکی از آسمان را کاوش میکند
حتی تمام آسمان را نشانه نگرفته است
او فقط به یک برش کوچک از ستارگان کهکشان
چشم دوخته است
و در حقیقت اگر شما آنجا را نگاه میکردید
میتوانستید با انگشت شصت خود آن را بپوشانید
درکل کهکشان ما 200 میلیارد ستاره وجود دارد
احتمالا بیشتر آنها دارای سیاره هستند
باتوجه به دانش ما از کپلر و کاوش های دیگر
چیزی نزدیک به نصف آنها
حتی شاید بیشترشان , سیاره دارند
که یعنی حداقل 100 میلیارد سیاره
در کهکشان راه شیری به وجود آمده اند
ممکن است سیارات شبیه به زمین کمیاب باشند
اما به نظر میرسد احتمال وجود آنها جایی آن بیرون زیاد است
احتمال پیدا کردن سیارات زمین مانند
بسیار کم است
حتی کمتر از آوردن دو تا شش باهم
اما اگر طاس های زیادی داشته باشید شش آوردن برای شما تضمین شده است
پس اگر شما سیارات زیادی داشته باشید
پیدا کردن زمین های دیگر نیز تضمین شده است
تعداد بسیار زیادی سیاره در کهکشان ما وجود دارد
حتی اگر شانس آن یک در میلیون باشد
باید هزاران دنیا شبیه به زمین وجود داشته باشد
جهان ما , بطور فراوان
صدها میلیارد کهکشان دارد
که هرکدام کم و بیش شباهت های به راه شیری ما دارند
پس تعداد سیاراتی که در جهان وجود دارند
عملا غیر قابل شمارش است
زمین های بیگانه باید همه جا باشند
الان ما هنوز حتی یکی از آنها را کشف نکرده ایم
اما اگر آماری صحبت بکنیم, این احتمال صد در صد وجود دارد
میلیونها میلیارد سیاره شبیه به زمین
آن بیرون وجود دارد
و با وجود این همه سیاره شبیه به زمین
حتما در تعدادی از آنها میتوان حیات هوشمند پیدا کرد
من سر همه چیز شرط میبندم
خانه ام را شرط میبندم
که زمین دیگری جایی آن بیرون وجود دارد
واقعا میتواند شکی وجود نداشته باشد که در جایی در جهان ما
مخلوقات هوشمندی وجود دارند که از خودشان میپرسند
اوه من نمیدونم آیا گونه های باهوش دیگری
در جهان بیرون وجود دارد؟
داستان تولد سیاره ما آشکار میکند
که امکان ندارد ما در جهان تنها باشیم
سوال این نیست که ، آیا ما تنها هستیم؟
" این است که همسایگان ما چقدر از ما دور هستند؟"
" وما چه وقت یکدیگر را ملاقات خواهیم کرد؟"
دانلود مستندهای علمی video.bigbangpage.com